Messiaanse Beweging wil bijbels samenleven

De laatste tijd komt de messiaanse beweging in ons land regelmatig met de kop boven het maaiveld uit. Zij wil op een bijbelse manier samenleven. Moeten we dat omarmen of voorkomen? Tijd om deze beweging in beeld te brengen.

Uit de inleiding

De messiaanse weg begint met de ontdekking dat religie is achterhaald en dat we opnieuw volgelingen van ‘de Weg’ moeten worden. Daar zal ik twee voorbeelden van geven.

In de nacht van vijf op zes januari 2008 droomde ik een droom. Daarin zag ik vijftig Joden en vijftig christenen (waaronder ikzelf) die bij elkaar kwamen in een kamp. We waren hier met elkaar opgescheept. Ik liep in een gang met versleten vloertegels en herinner me een oude man met een lange witte baard in lompen. Aan het eind van de gang kwam ik in een hal waar tafels stonden opgesteld in een s-vorm. Hier zou een maaltijd worden opgediend. Tijdens het wachten op het eten, besloten we een lied aan te heffen, bij wijze van opening van de maaltijd. Het lied bestond uit meerdere coupletten en één daarvan ging over Jezus. Toen we bij dat couplet aankwamen, zweeg de menigte. De christenen fluisterden onder elkaar. Ik hoorde de zaal zoemen: “Isoes, Isoes!” Spanning alom. Als pragmatische Hollander zag ik wel een oplossing. Ik zette het couplet in waarbij ik de naam Jezus verving door Jesjoea, zijn originele naam, Hij was toch een Jood? Mijn inzet werd niet bijgestaan, het werd een solo. Ik zong het couplet lekker op z’n protestants met alle geloofszekerheid die ik had. Naast mij zou een orthodoxe Jood komen zitten tijdens de maaltijd. Maar toen ik mijn plaats aan de tafel innam, bleef zijn stoel leeg.
Maandenlang heb ik nagedacht over deze droom. Het markeerde een nieuw begin in mijn leven. Daarbij realiseerde ik me dat de protestantse en evangelische antwoorden die ik kende, tekort schoten. De naam van Jezus redt niet alleen mensen, zijn naam zorgt ook voor veroordeling en uitsluiting. Mocht ik wel zo vrijmoedig van Hem getuigen, was dat niet liefdeloos? Jezus is echt een struikelblok voor gemeenschap tussen Joden en christenen. Dat heeft te maken met de geschiedenis waarin Joden vreselijk hebben geleden in Jezus’ naam. Wie zal een koning erkennen, als dezelfde koning zijn volgelingen oproept om zijn eigen volk (de Joden) te verderven en uit te sluiten? Christenen staan er vaak niet bij stil, maar de christelijke religie rust op dit antisemitische fundament. Men kan wel zijn best doen om dit te negeren omdat het niet past bij de boodschap van liefde, maar de vervangingsleer die op dit antisemitische fundament is gebouwd, heeft de hele religie doortrokken. Daarom ging ik op zoek naar nieuwe antwoorden. Zo begon mijn weg.

Een ander voorbeeld van een dergelijk begin geeft Andrew White in zijn boek Father Forgive in hoofdstuk vier. White is een anglicaanse priester met een missie in het Midden Oosten. Hij groeide op in een gezin in Engeland dat het Joodse volk liefhad. Bij zijn theologische studie koos hij voor alle judaïca die hij maar vinden kon. Terwijl hij in Cambridge studeerde, kwam hij midden in het spanningsveld te staan tussen jodendom en christendom. Dat gebeurde tijdens een evangelisatiecampagne voor Joden in een samenwerking van de Christian Union (CU) van de universiteit met Jews for Jesus. De plaatselijke krant kondigde het aan als een Holy War, een heilige oorlog. Dat was natuurlijk een absurd label volgens de christenen, maar het bleek wel te kloppen. Dit is wat White zelf schrijft over zijn ervaring tijdens de campagne:

‘De ruimte puilde uit met leden van onze nieuw gevormde vereniging van Joden en Christenen (CUJAC) en van de plaatselijke Joodse gemeenschap. De spreker vertelde dat hij nog nooit zoveel publiciteit had gezien voor een samenkomst. De samenkomst bleef beleefd, maar met uitgesproken weerstand en tegenstand door Joodse studenten. Deze tegenstand was niet gebaseerd op de angst voor dat moment, maar wortelde in een 2000 jaar oud wantrouwen en misverstand. Op die dag kreeg ik meer dan een nieuw begrip voor het Jodendom – het fundament voor de rest van mijn leven werd gelegd.’

Na deze gebeurtenis ging White in Jeruzalem studeren. Hij leerde niet alleen van alles over het Joodse geloof, hij begon er ook uit te leven.

 

 

Over de auteur van dit boek

Kees geeft lezingen over de messiaanse beweging en geeft bijbels onderwijs. Als publicist heeft hij bijgedragen aan het debat hierover in diverse media. Zie bijvoorbeeld deze theologische bijdragen uit In de Waagschaal:

Of deze artikelen uit de krant:

 

Facebook
Facebook
LinkedIn
Google+
DISPLAY_ULTIMATE_PLUS
Alle updates in je mailbox?